Pia wordt midden in de nacht in het
Villa Maydou Boutique Hotel in Luang
Prabang, Laos wakker door
buikpijn.
We slapen daardoor heel erg slecht.
We vragen ons af of het niet beter is om in Luang Prabang te blijven, maar Pia wil
uiteindelijk toch verder reizen.
We vragen of de receptie imodium heeft, dat is niet zo maar ze halen het wel voor ons en het
lijkt te helpen.
Om half negen hebben we een beetje ontbeten, zijn we uitgechecked en staat de chaufeur van
de bus te wachten.
Als we na drie kwartier Luang Prabang uitrijden zitten er twaalf mensen met bagage in een
Toyota bus; het is erg vol en overal staat en licht bagage, onder de stoelen, achterin,
tussen de stoelen en zelfs op een stoel.
De rit zal ongeveer vijf uur gaan duren.
De weg, tweebaans, gaat uitsluitend door bergachtig gebied.
Dat betekent veel bochten en hellingen, soms erg steil.
En de weg is slecht, en soms wordt er ook aan de weg gewerkt.
Ongeveer halverwege, na ruim een half uur in de tweede versnelling omhoog te zijn gereden,
zitten we in de wolken.
Langs de weg staan tientallen vrachtwagens met treinrails geparkeerd.
Hier stoppen we voor een korte sanitaire pauze.
Als de chauffeur verder wil blijkt de weg verstopt te zitten, een paar koppige
vrachtwagenchauffeurs wil elkaar geen voorrang geven en dat geeft problemen op een smalle
weg waar je elkaar niet kunt passeren.
Het probleem wordt opgelost en er volgt een rit van ongeveer negen kilometer naar beneden
met een helling van ruim 10%, de chauffeur blijft in de tweede versnelling rijden.
Om half drie zijn we in Vang
Vieng.
Als alle passagiers en alle bagage zijn uitgeladen lopen we in een paar minuten naar ons
hotel, het
Amari Vang Vieng Hotel.
We checken in en we zijn tevreden over onze kamer.
Pia voelt zich weer wat beter, ondanks de lange en vermoeiende rit in een busje, en ze wil
wat eten, rijstsoep of zo iets.
We gaan zitten bij een klein restaurant, Oh La La Restaurant & Bar, waar we wat eten;
het smaakt redelijk.
We lopen een beetje door de buurt en kijken wat rond.
Vang Vieng is eigenlijk wel erg klein, in een dag heb je het wel gezien.
En het is erg rustig.
We drinken nog wat bij Phubarn Café langs de oevers van de rivier en gaan redelijk op tijd slapen.
Geschreven op: 2020-02-07
Disclaimer
We vertellen wat we hebben gedaan en hebben meegemaakt tijdens een reis en we vertellen ook wat we daarvan vinden; niet meer en niet minder.
Dit is geen reisgids, en evenmin een advies om een plaats wel of niet te bezoeken.
Daarvoor zijn andere sites.
Onze mening over plaatsen waar we hebben gegeten, gedronken of geslapen zijn niet bedoeld als
(positieve of negatieve) beoordeling, ook daarvoor zijn andere sites.
Het is ons beeld van de situatie op een zeker moment en dat beeld is beïnvloed door onze stemming,
het weer en vele andere factoren.